ترجمهي شعري از حكمت؛ شاعر ترك
به و
برايِ غزاله رضوي
شعرِ من
نه اسبِ زين نقرهاي برايِ سواري
نه ميراثي برايِ ماندن
هيچيك از اين دو؛ ثروتي جاودان نيستند...
تنها يك كوزهي عسل تمام داراييِ من است.
يك كوزهي عسل؛ سرخ به رنگِ آتش!
عسلِ من، همه چيز من است وُ
من نگاهبان اين ثروت و قلمرو ابدياَم.
حال ميخواهم بگويم برادر از ميانِ تمامي اين بيچارهگيها
تنها كوزهي عسلِ من بهجا ميمانَد...
وُ من عسل در كوزه خواهم داشت،
مادام كه زنبورها از تيمبوكتو بدينجا بازگردند.
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387ساعت 3:19 قبل از ظهر توسط علی رضا تبریزی
|